Den uheldige hunden

Tor Inge byrja etter ferien med å gå overtid på det fyrste kvelddskiftet. Med andre ord var han ikkje heime før i fire tida på natta eller noko slikt. Iallfall sov eg tungt då han kom inn og vekte meg, og eg forstod ekstremt lite då han sto der, fullt påkledd og eigentleg ganske oppkava og sa noko om at eg måtte hjelpa han med Reico (altså hunden) og ein fiskekrok.

Hjernen min gjekk på høggir medan eg sette meg opp i senga, men det heile gjekk ikkje opp for meg før hunden kom tuslande inn på soverommet med senka hovud og denne i munnen:

Han hadde fått fatt på ein fiskekrok (som hadde lege oppå frysaren i utgangspunktet), og fått seg sjølv på kroken. Den sat godt fast i underleppa hans. Så, vi kasta oss over oppgåva, eg sendte mannen ned for å henta tang til å klippe mothaker med, og prøvde sjølv å få hunden til å slutte å prøve å fjerna kroken på eiga hand. Meeeen, no er jo ikkje Reico den mest samarbeidsvillige  hunden i verda,  som eg har nevnt tidlegare. Han er veldig pysete på alt som gjer vondt, og han kan ikkje fordra at ein held han fast. Så, for å gjere ei lang soge kort; etter nokre forsøk ringte vi dyrlegevakta.

Ei trøytt veterinærdame møtte oss på dyreklinikken klokka fem om morgonen. Det var trøyst for meg å sjå at det var fleire som ikkje syntest det var det artigaste i verda å bli vekka midt på natta på grunn av ein fisk hund med krok i munnen.

Som hundeeigarar kjenner ein seg ikkje så smarte når ein står der med ein hund på kroken, men då dyrlegen hadde gjeve Reico sprøyta med sedering og vi venta på verknaden, løyste ho opp det meste av stemninga med å seie tørt: “Og når de er ferdige med fiskesesongen no, då blir det kanskje jakt?” :)

Mothakane vart klipte og kroken vart fjerna. Reico blødde bittelitt, men mykje mindre enn eg hadde frykta. Han fekk ei sprøyte med antibiotika og ei oppvakningssprøyte, og så kunne vi dra heim att.

Reico var litt utanfor og slapp tysdag og onsdag om formiddagen, men onsdag ettermiddag var han seg sjølv att, og godt er det. (Sjølv om det av og til kan vere ganske avslappande med ein slapp Reico)

Til orientering: Vi legg ikkje fiskekrokar på frysaren lenger. Aldri meir.

Tags:

No Responses to “Den uheldige hunden”

  1. Lena Says:

    Uff da, det hørtes ikke helt artig ut nei.. men, haha, måtte le litt av det med jakten da. Kanskje hunden må få være hjemme når den starter.. hihi.. Ha en fin helg:)

    Lenas last blog post..Til mamma

  2. Beyla Says:

    hahaha staaakkaaaars reico.. Det skal jammen ikke være lett å være vovva!! Nå syntes rummel jeg sto opp for tidlig, så han båret beinet sitt ned fra 2etg, gjemt det bakom meg i sofaen, og først daaa kunne han legge seg ned og snorke (høyt) videre.. Blir ikke kjedelig med de der dyrene i hus, det er nå sikkert ;)
    Uff ja, du beskrev det perfekt.. Når strikkelysta forsvant så LENGE også da, det ble jo panikk i heimen, ikke minst for gubben som hadde sur-og-rastløs meg å handskes med ;) Idag har det endelig slutta å regne, så når jeg a)har fått satt nye dekk på bilen b)fått gubben avsted på aftenvakt, daaaa skal jeg først rydde og vaske huset til helgen, så sette meg ned og moillkose meg med telys og strikketøy og snacks og te og.. velkommen innom :D

    Beylas last blog post..Glede deg er å glede meg

  3. Hege Says:

    Huff da!
    Håper han føler seg bedre nå da.
    Ha ei fin helg :)

    Heges last blog post..Sunset

  4. tankar ved eit tastatur » Blog Archive » Takk for det gamle! Says:

    [...] bileta, kjenner eg klumpen manifestere seg i halsen min. Ja, og så var det jo denne månaden vi fiska hund midt på natta [...]

Leave a Reply