Tankar ved eit tastatur

I fjor ga eg dykk eit adventsdikt, slik mamma alltid gjorde for oss ungane, og eg fann ut eg skulle gjere det same i år. Versågod! Håpar de har glede av det. (Og hugs: Spør om lov viss du ynskjer å bruka det sjølv)

Kjærleiken

Hjørdis Gausen Renli

I dag har vi vore på julehandel i Trondheim. Fred på jord var ikkje å finna i butikk, men vi fann heldigvis andre ting det gjekk an å handla.

Då vi kom heim, pynta vi litt i huset, og eg er nøgd med resultatet:

Endeleg kunne eg ta fram det eg sydde tidlegare!

I vindaugskarmen fire sviblar. Gler meg til blomane kjem!

Julestjerna er på plass i stuevindauget. No er det berre å kose seg!

Som Lin tok eg sjansen på å spørra ungane kva dei ønska seg til jul, og naturleg nok fekk eg svar. Ulike svar, ut frå alder og interesser, og det i seg sjølv er grunn god nok til å be om ønskeliste; det er spennande å sjå kva ungane er opptekne av akkurat no.

Thomas er utan tvil tenåring. På ønskelista hans står mellom anna digitalt kamera, bærbar PC, Ipod, el-gitar, klær, renati hårvoks, pengar … Og så Den Store Draumen då: Tur til Manchester.

Linn-T. er 11 år, med dei ønske det fører med seg; spel til PS2, NDS og PC, sikkerheitsvest til riding, keyboard, bok om hestar, ulike brettspel, og mikroskop for å nemna noko.

Hulda som går i fjerde har mange av dei same ønskene som Linn, men mindre fokus på hest. Ho ynskjer seg mellom anna eit staffeli, trommer, DVD-filmar, MGPjr CD og sparkstøtting i tillegg til dei “obligatoriske” ønska ho har felles med Linn.

Even er jo fem år (snart 6) og fyrsteklassing, og det speglast òg i ønskelista: Lasersverd, star wars-ting, lego- eller playmobilborg, togstall (brio), playmobilhelikopter, bøker og fjernstyrt robot for å nemna noko.

Alle fire har krydra ønskelistene med nokre litt rimelegare (og meir fornuftige?) alternativ som godteri (Thomas), teiknesaker (Linn), Littlest Pet Shop-ting (Hulda), ullundertøy (Linn og Even), papir stanse-sett (Hulda og Linn) og tannbørste (Even).

Det finnast òg nokre litt spesielle (eller atypiske) ønske på listene, men det mest spesielle var å finna på Even si liste. Han ønsker seg fleire kapittel om Brødrene Løvehjerte! Vi har lese boka 2 gongar, men Even er nyfiken på kva som hender etterpå.

Det er forresten Even som òg har det søtaste ønsket i år, for då ønskelista eigentleg var ferdigskrive kom han på det: “Også må det stå at æ ønske fred på jorda!”

-Så kva er vel eit skarve helikopter, Lin?

Då eg vakna i morges var det merkeleg stilt etter stormen som herja i natt. Og då eg såg ut, såg eg kvifor:

Etter å ha køyrd to lukkelege ungar på skulen, og vore innom butikken og handla litt, fann eg ut at eg skulle gå tur med Reico. I kne-lang kåpe og dongeribukse var eg ikkje heilt turkledt, men eg veit at dersom eg skulle skifte fyrst, er det ikkje sikkert det hadde vorte nokon tur.

Reico var minst like lukkeleg som ungane.

Og så er det så VAKKERT når det vert kvitt. Berre sjå her:

På turen heimover, fekk eg så ørneparet som bur her i nærleiken, men det var ikkje lett å få brukbare bilete av dei, men den eine av dei, er på dette biletet:

Med ekstra zoom ser du ho vel?

Og så var me heime att:

Friskt og godt var det, for både kropp og sjel. I helga er det arbeidshelg. Dersom det snør meir, håpar eg på flinke brøytarar!

Eg har “baka” i dag, her er eitt av glasa:

Eg har kokt karamellar. Det er tidkrevande, men verdt strevet!

Oppskrifta eg nyttar fekk eg på news (“njus”) for lenge lenge sidan. For dei yngre: “News” er ei forkorting for “newsgroups” som var den einaste måten å utveksla meiningar på før nettforum, bloggar og facebook dukka opp.

Her eg oppskrifta Signe Kristin Djuve delte med njus-folka i november 2001:

Signes sjokoladekaramellar
1,5 dl fløte
100 g smør
150 g mørk sirup
250 g sukker
100 g kokesjokolade
(100 g smutta mandlar)

Bland fløte og smør i ein tjukkbotna kjele og varm til kokepunkt. Rør inn
sirup, sukker og små stykke sjokolade og la blandinga småkoke ved svak varme
og utan lokk. Når ei teskjei av massen kan formast til ei kule i kaldt vatn,
er karamellblandinga ferdig. Rør eventuelt inn mandlane og tøm blandinga i
ei GODT SMURT form(veeeeldig viktig!) La massen bli heilt kaldt før du tek han
ut av forma og deler den opp i passelege bitar med skarp kniv. I oppskriften
står det at ein skal pakke bitane inn i cellofan, men eg brukar små bitar
plastfolie. Det er ein avsindig jobb, men du vil vere glad for at du har
gjort det – til slutt!

Eg har funne ut at det funkar bra å tømme karamellmassen i ei eldfast form på bakepapir. Då lyfter du ut heile papiret før du deler opp karamellane. Pizza-skjærar er flott reiskap til dette.

Dette er ikkje noko du byrjar med viss du har det travelt. Det tek lang tid å koka karamellane, og det er ikkje gjort i ei handvending å pakka dei inn heller. Men når du er ferdig, har du herlege karamellar. Eg oppbevarer dei i kjøleskapet. Dei smakar best då.

Denne gongen laga eg dobbel porsjon. Det vart utruleg mykje, men eg trur det trengst …

Takka vere Hjorten vart eg peika i retning av ein ny norsk bokhandel, bokdykk.no.

Og naturleg nok berre måtte eg sjå etter, og jau då: Boka er der òg. Løp og kjøp!

Som tidlegare sagt har eg budd meg på advent. Ein gamal, grå duk og to panelgardiner frå posesalg på Europris har fått nytt liv som 2 løparar og 2 putetrekk:

Dette skal ikkje fram før sundag om 14 dagar. Eg gler meg vilt!

Eg har forresten gløymd å blogga alpelua er har strikka meg, og ikkje har eg teke bilete heller, men eg har ho på meg her:

Oppskrift frå Allers sitt julehefte.

Mannen er ute på tur, og sjølv tuslar eg mellom symaskina og datamaskina. Eg bur meg på advent! Resultatet får de truleg sjå i kveld. Fyrst må mannen koma att med fotoapparatet.

Mari ga meg forresten eit lite spark bak då ho blogga juleboka si. Mamma hadde ei slik, men for meg har det vorte med tanken heilt til no. Julebok er kjøpt inn, og eg har allereie byrja å skriva i ho.

Über allen Gipfeln
Ist Ruh,
In allen Wipfeln
Spürest du
Kaum einen Hauch;
Die Vögelein schweigen im Walde.
Warte nur, balde
Ruhest du auch.

-Johann Wolfgang Goethe (1749-1832)

Rytmen i dette diktet er fantastisk god. Eg lærte det i 2002, trur eg, og sidan den gong har det hoppa fram i hovudet mitt med jamne mellomrom.

Det finnast eit utal norske omsetjingar av dette diktet, og dette skuldast mellom anna (i følge eit foredrag av Knut Hoem) at det i 1932 vart halde ein konkurranse om å laga den beste omsetjinga av dette diktet. I Noreg kom det visstnok inn så mykje som 1147 omsetjingar!

I hovudet mitt svirrar to omsetjingar, ei på bokmål og ei på nynorsk. Bokmålsomsetjinga er André Bjerkes verk, og lyder slik:

Over alle tinder
er fred.
All skogens vinder
tones ned
i åndløs kveld
og fuglene tier blant graner.
Vent, før du aner
stilner du selv.

Den andre omsetjinga har eg tusla rundt og trudd at var Åse Marie Nesse sitt verk, men omsetjinga eg minnast, skil seg frå omsetjinga Hoem skriv er Nesse si.

Her er omsetjinga frå Hoem-foredraget:

Over alle tindar
er ro,
dei siste vindar
susar no
lint gjennom lund.
Småfuglene syng ikkje lenger.
Kvil dine venger
sjølv, om ein stund.

Omsetjinga frå hovudet mitt er betre. Heldigvis fann eg denne òg ein annan stad på nettet, så veit eg iallfall at det ikkje er eg sjølv som har kome på noko så genialt. Men det er trist å ikkje kjenna til kven som har skrive det, så dersom du veit det, set eg pris på at du legg att ei lita melding om det.

Les og nyt!

Vandringsmannens nattvise

Over alle tindar
er ro.
Og alle vindar
høyrast no
knapt som eit sòg.
Små fuglen blundar så varleg.
Vente no! Snarleg
kviler du òg.

Eg hadde slett ikkje forventa så mange kommentarar på mitt førre innlegg, men det gjorde godt!

Eg er glad eg delte tankane mine, og glad for at de tør å gje tilbakemelding på det.

No vert dagane ljosare att, og det er like godt kvart år. Å våge å sjå inn i det svarte holet, og vita at det finnast ljos på utsida gjer noko med meg. Og menneska som tenkjer på meg denne tida, gjer at det heile er lettare å bera. Så; takk!