Ute regner det konstant for tida, men på bloggen er det vår! Eg har endra litt, og takka vere WordPress sine geniale løysingar, er det veldig enkelt å skifta design innimellom.
Vart det ikkje vårleg og flott no, kanskje? Så gløymer vi regnet ei stund. Det er iallfall fint ver ute å vere inne i!
Even var litt uheldig på turdagen denne veka. Han hadde med seg ein youghurt og eit eple til mat, og hadde visst gleda seg på det. Men kva hender? Youghurtboksen hadde gått i stykker (nede i sekken, så klart!), og epla han då fann ut at han skulle trøysta seg med, var gamal med brune flekkar … Det einaste positive då, var at han heldigvis hadde med seg kakao! 
Desse triste hendingane fekk meg (i desse Knutsen&Ludvigsen-tider) naturleg nok til å tenkje på ein av mine favorittmelodiar frå barndomen:
Søtaste Anne Berit kommenterte då vi var på kurs i lag at ho syntest eg var på tur veldig lenge. Og det har ho jo heilt rett i.
Det er eigentleg ikkje slik at det ikkje hender noko. Snarare tvert om! I tillegg til den vanlege kvardagen, har Tor Inge vore mykje borte på reisejobb på Stord (12 dagar borte, 9 dagar heime. Verdas verste turnus, både for den som er borte og oss som er heime). I tillegg har eg tusla rundt i sjukemelding for skuldra i Dagar og År, og det er iallfall ikkje noko å skriva om! Men eg blir betre om senn, og no er eg “berre” 30% sjukemeldt, så det går seg vel til.
Dei to siste dagane har eg vore på kurs i regi av Norsk Palliativ Forening, og det har vore flotte dagar over alvorlege tema. Godt med fagleg påfyll i ein travel kvardag!
Dersom eg får det til, kan eg dela ein nydeleg sang med dykk. Denne vart nytta som kulturelt innslag under åpninga av kurset i dag, og ligg her spesielt for Anne Berit si skuld, men er verdt å høyra på for alle andre òg.
… iallfall når det passar ho …
“Gå tur” sa fysioterapeuten, og i dag gjorde eg nettopp det. Veret var strålande, så det var heilt flott å gå i skogen.
Det var køyrd med traktor langt innover i skogen, så det var fint å gå. Og sanneleg såg eg nokre kunstverk i laupet av turen òg, berre sjå:
Eg er så glad i mønstra istappane lagar!
Hit gjekk vi, eg og hunden. “Gressetkrysset” står det på skiltet. Det er ein del av Gamle kongeveg som er merka på denne måten:
Eigentleg hadde eg lyst til å gå lenger enn det eg gjorde, men det er noko med at det er like langt den andre vegen òg, så det var eigentleg greit å snu her oppdaga eg på turen heim att.
I dag har vi feira morsdag, valentinsdag og fastelaven her i huset.
Tor Inge er på reisejobb, men ungane sørga for at det vart dekt flott frukostbord og at mor fekk gåver slik seg hør og bør på ein slik dag. Eg fekk sjokolade, karamellar, flax-lodd og kulelys, teikning, maleri og kort frå englane mine. Betre kan det vel ikkje bli? Når dei i tillegg dekte på og rydda av bordet, vart det perfekt.
Utpå dagen kom ein ny overrasking, denne levert på døra:
Om kjærasten var langt borte, greide han sanneleg å overraska meg likevel. Det var koseleg, det!
Elles har vi gått tur, bakt bollar og kanelsnurrar, ete kalkunfilét til middag og hatt besøk av besten. Ein herleg søndag, med andre ord, og mor er godt opplada for ei ny veke. Gratulerer med dagen til alle andre mødre òg! 
Hulda og Even går på Tae Kwon Do, og dei stortrivast med sporten.
Slik såg dei ut då dei graderte seg til gult belte i haust:
No trener dei hardt før neste gradering!
Det er faktisk tre år sidan mamma døydde. Eg skjønar det eigentleg ikkje, for det kjennast då ikkje så lenge ut?
Eg bytta nyleg mobiltelefon, den gamle hadde eg hatt i fleire år, og av ulike grunnar måtte eg legge inn nummera frå den gamle telefonen manuelt. Då gjekk det opp for meg at eg framleis hadde mobilnummeret til mamma lagra. Og det gjorde vondt å avgjera at eg ikkje skulle ha det med over til den nye telefonen, at eg faktisk ikkje hadde bruk for det nummeret meir …
Eg saknar deg, mamma. Tre år er kort tid og alt for lenge på ein gong.
Endeleg er det advent! I går koste vi oss alle i lag med Jul i Svingen på TV, pepparkaker, “kvitkjeks”, karamellar og julebrus.
Og mor sjølv fann noko å kosa seg med; eit flott mønster på pulsvanter på Ravelry då eg prøvde å finna ut kva eg skulle laga av det herlege garnet eg kjøpte på Crafty Planet i Minneapolis! Pulsvantene var veldig lettstrikka, dei vart faktisk ferdige på ein kveld:
Dei har ein herleg passform og er mjuke og varme. Og dei har allereie vore med meg ut i dag!
Ha ei herleg adventstid alle saman!
Merete har drege i gang ein ny runde med “Nordiske føter“, og eg vil vere med!
Temaet i dag er haust, og det var jo lett, med ein haug med haustlauv ute på gardsplassen. Eg hadde eigentleg ein plan om å ha på meg fjellsko og gå ut og ta fleire “blinkskot” av lauv og føter, men vart litt meir i tvil då naboen kom heim. Greit nok, han veit vel eigentleg at leigebuarane hans ikkje er heilt som alle andre, men å springa rundt i fjellsko med speilreflekskamera og berre ta bilete nedover, trur eg kunne fått sjølv han til å undra meir enn godt er. Difor vart det berre ein snartur i støvlane til stor-guten (som er mange nummer for store), men her er det iallfall haust:
Lauvet har ungane raka i dag for å kunne hoppa i det etterpå.
Graset burde vel eigentleg ha vore klipt ein gong til før snøen kjem ..?
Det er ikkje til å kome unna, vi må nok ta ein ryddedag ute snart!
Kvar er dine føter når det er haust?
No sit eg her og kjenner på at ferien for i år definitivt er over, og det er eigentleg heilt greit. I morgon er det attende til “striskjorta og havrelefsa” att, men eg har ei herleg veke i Minneapolis å sjå attende på!
Å vere i USA var herleg! Eg hadde eigentleg aldri nokon gong tenkt på det som eit reisemål, det har alltid vore så langt unna og så dyrt, men då Tor Inge skulle dit, vart det enklare. Og det “verste” er at det kjennast ut som ein ting eg gjerne gjer fleire gongar!
Minneapolis var ein triveleg by, eg kjente meg eigentleg heime der ganske kjapt, sjølv om ting naturleg nok var annleis enn eg er van med. Eg kom jo dit på fredag i eitt-tida, og Tor Inge skulle ikkje koma til byen før laurdagen i to-tre-tida. Med andre ord hadde eg eit heilt døgn åleine. Det skremte meg litt på førehand, men då eg fyrst var der, var det heilt greit!
Eg sjekka inn på Hilton Garden Inn Minneapolis Downtown og kom til dette flotte rommet:
Her gjekk det verkeleg an å vere!
Noko av det fyrste eg gjorde, var å ta ein spasertur i “nærområdet”. Eg fann handlegata Nicollett Mall, og då var eg jo oppteken ei god stund. Noko av det fyrste eg handla, var forresten ein Acer aspire one til USD 299,-, og den måtte eg jo berre ha med meg attende til hotellet.
Å ete middag åleine offentleg er noko av det verste eg veit, men med amerikanske prisar kunne eg kosta på meg room-service, og det var herleg:
Kyllingfilét. kvitlauksbrød, salat, is-vatn og Corona! Og Criminal Minds på TV.
Eg tok tidleg kveld grunna tidsskilnaden, då klokka var 19 i Minneapolis var ho trass alt 02 her heime, så eg var temmeleg gåen etter å ha reist sidan tidleg om morgonen …
Laurdag vakna eg (stygg-)tidleg, men takka vere TV, pc og kaffitraktar på rommet, gjekk det ganske greit å få tida til å gå. Så vart det amerikansk frukost (egg i alle variantar, bacon, rista brød, donuts, frukt, juice, kaffi …) før meir byvandring på eiga hand, medan eg venta på Mannen:
I Downtown Minneapolis er det bygd “skyways” over bakkeplan slik at du kan gå varmt og tørrskodd i handle- og forretningsstrøket uavhengig av veret:
Då mannen kom, var lukka fullkomen! Det var herleg å treffast att etter ei veke frå kvarandre, og det var heilt topp å ha ei veke i lag, berre vi to.
Laurdag kveld dressa vi opp oss og åt på ein fin restaurant, Ruth’s Chris Steakhouse. Der åt vi nydeleg middag, drakk utsøkt vin (2006 Francis Coppola Claret, Diamond Collection) og hadde kaffe og is/sorbet til dessert. Veldig vellukka og kjempehyggeleg! Servitørane svevde rundt oss, og nesten usynleg passa dei på at vi alltid hadde alt vi skulle ha.
Etter dette gildet, vandra vi ein tur i den varme kvelden, og ved ei vakker fontene ein flott park, fridde Tor Inge til meg. Det var faktisk heilt uventa, men veldig kjærkome. Han hadde til og med kjøpt ringen på førehand, så no er vi trulova!
Biletet over vart teke av ein tilfeldig forbipasserande, som gjerne tok bilete når han fekk høyra kvifor.
Resten av veka brukte vi berre på kos, vi gjorde akkurat det vi ville når vi ville, og det var ei uvant oppleving.
No er ferien over, og i morgon er det jobb att. I dag vakna eg med migrene, så det er på tide å ta kvelden, slik at eg er opplagt i morgon. Og snart er det helg att!
