Tankar ved eit tastatur

I eit liv som vert meir og meir travelt, er det bloggen eg ikkje tek med tid til. Førre veke arbeidde eg 5 dagar og var på skule 2 dagar. Og så har eg vore på arbeid i dag. Men no har eg fri “heilt” til onsdag klokka 15.

Eg fekk eit innfall her før jul, og fann ut at eg ville bli ein betre vegleiar. Som sjukepleiar har eg jo ofte studentar, og det å ikkje kjenna at ein greier å ta hand om dei på best mogleg måte er litt slitsamt. Difor oppdaga eg plutseleg at eg hadde meldt med på “Vegleiingspedagogikk I” på HiNT. Det er deltids- og samlingsbasert, og fyrste samling var førre veke. Det var både spennande og interessant, og litt godt både å sitje i klasserommet og i kantina att. -Men det aller beste var då eg skulle handla bøker, for dei var det arbeidsgjevar som skulle betala.

Vi får sjå om eg greier å finna meir å blogga om etter kvart, men nett no er hovudet tomt. Ha ei god veke, folkens!

Det er ikkje så enkelt når arbeidet kjem i vegen for blogginga, men noko må ein jo leva av … Eg ligg på etterskot med blogging av decluttering, men heldigvis ikkje like mykje på etterskot med sjølve declutteringa; her vert det kasta støtt og stadig.

Dag 7 av 365: Jaktstøvlane til mannen har sett sine betre dagar. Dei held han ikkje tørr på føtene lenger, og det er visst ikkje meir å bøta på. Bort med dei!

Dag 8 av 365: Vanngevær som ikkje virkar lenger er ikkje så veldig artige. Dei går i søpla.

Dag 9 av 365: Nok eit par sko. Mannen kom sjølv med forslaget om at han hadde eit par joggesko som ikkje var brukande lenger, så dei får òg reisepass.

(Eg må innrømma at eg er litt spent på kva han skal ha att for all denne kastinga si. Det er ikkje heilt likt han dette …)

Forresten; Annette har kasta seg med i oppryddingsprosjektet.

Ein forstår at ein går for mykje i Helsevesenets Uniform når planane om ein kopp kaffi i lag med ei dame frå jobben utløyser arkeologiske utgravingar i klesskapet for å finna noko som er presentabelt nok til meir enn å køyre til og frå arbeid …

Det er laurdag, og her sit eg og er småsur for at eg har arbeidshelg. Å arbeida på ein laurdag ettermiddag er eigentleg ganske surt, synast eg. Ein går liksom glipp av heile helga. *sukk*

Tor Inge driv visst og jaktar på tittelen “Father of the year”, for han har hanka tak i tre av ungane våre og køyrd til Steinkjer for å gå i bassenget. Flinke mannen.

Forresten har eg ikkje byrja med noko nytt på strikkefronten heller etter at eg gjorde ferdig den halsvarmaren i går. Eg veit Hulda vil ha ein halsvarmar, men ho klør av det meste av ullgarn, så eg må fintenkje litt før eg lagar ein til ho. Elles manglar den andre bunadsstrømpa til Even enno, men det er framleis lenge til mai, er det ikkje ..?

Etter å ha teke in del ekstravakter i sommar, er det eigentleg litt godt å ha arbeidshelg, for då veit eg iallfall at denne gongen er det tre veker til neste helg eg skal arbeida.

Denne helga er forresten ei av dei betre; kveldsvakt i dag, dagvakt i morgon og kveld på søndag. Då får eg iallfall litt fri på laurdag kveld og kan kosa meg med familien. Det gler eg meg til!

Sjølv om ferieveka mi er over, er eg framleis i feriemodus. Å blogga står ikkje i høgsetet desse dagane. Eg kjenner angsten for at sommaren snart er over (og at den i år òg vart for kort) blanda med ei kjensle av at hausten snart kjem og gjev oss mørke kveldar og høve til å sitja i sofaen med godt samvit …

Jepp, det var berre eit lite livsteikn, så de veit at eg framleis bloggar.

Det ser sanneleg ut til at eg får arbeid allereie før eg er ferdig på skulen. Det jobbintervjuet eg var på førte til eit tilbod om 50% stilling som sjukepleiar ved ein sjukeheim i Levanger, og dette seier eg nok ja til.

Gler meg til å byrja i jobb og få bruka kunnskapen eg har samla dei siste tre åra.

1. mai er feira på Verdal med frukost og tog. Vi gjekk under parolene til Verkstedklubben Aker (fellesforbundet) med “Forsvar AFP”, og Hulda og Even bar stolt eigne plakatar. Toget gjekk til Minsaas Plass der det var appellar og tale.

Parolene som tok mest plass og merksemd i toget var nok AFP-ordninga og parolene mot kalkovn på Ørin. Eg må innrømma at oppmøtet faktisk var større enn eg på førehand trudde det skulle bli, så for min del vart det ein brukandes 1. mai.

Eit glimt frå toget:

I dag har eg vore på mitt fyrste jobbintervju nokon sinne. Eg har søkt på stilling som sjukepleiar i Levanger kommune, og kom gjennom nålauget til intervjuet. Eg veit ikkje korleis det gjekk, men i følge intervjuarane (dei var tre!) hadde eg visst klart meg ganske bra. Men eg er usikker påom eg får stillinga, for det var mange godt kvalifiserte søkarar til ho. Vi krysser fingrar!