Posts Tagged ‘livet’

Ringo er heime!

Sunday, April 22nd, 2012

I går snakka eg og Tor Inge om at no hadde det gått så lang tid utan spor og utan noko teikn til Ringo, at det nok eigentleg var på tide å trappe ned leitinga. Vi vart meir og meir sikre på at han hadde gått seg ned i ei elv og forsvunne under isen, eller at han hadde vorte skadd eller noko anna … Iallfall tvilte vi veldig på at han kom att meir.

Det har vorte leita etter han kvar dag i veka som gjekk, etter at han kom bort førre søndag, men det har ikkje vorte funne eit einaste spor. Vi var òg i kontakt med synske personar utan hell, og det meste såg mørkt ut. Kvar gong telefonen ringte, hoppa vi og håpa på det beste, men det var ikkje noko nytt. Før i dag:

Tor Inge vart oppringt av Jon Bengtsson og vi fekk høyre at Ringo var observert i Malsådalen av Astrid Borgen. Ein av våre “gode hjelparar”, Melvin Nessemo, heiv seg rundt og drog ut og fekk fanga inn hunden. Ringo var ganske “bortreist” og forvirra etter ei veke på tur, og slappa ikkje av før Tor Inge fekk han inn i bilen og han fekk ligge i bilsetet på jaktlua hans.

Gleda var stor i huset då dei kom heim! Ringo er ganske så tynn og slapp etter denne veka, samt at han har vondt i ein fot, og det vil nok gå ei stund før han er den “gode gamle” att. Han får kokt sei og ris i små porsjonar for å venne magen på mat att, og elles får han masse kos og klapp og kvile.

Utan alle som har engasjert seg i at Ringo har vore borte, og som har vore med og leita og halde utkikk, hadde han truleg ikkje kome til rette att, så tusen takk til alle som har brydd seg om både oss og hunden denne veka, og spesielt ein stor takk til Gjermund Leirset, som har vore i fjellet og leita kvar einaste dag. No skal vi slappe av og kose oss med hunden vår.

Hunden Ringo er sakna!

Monday, April 16th, 2012

Ringo, ein 2 år gammal beagle, kom bort på tur frå Nordkleiva i Verdal søndag 15/4-12. Siste spor etter han er sett på Hellhaugen nord for Høysjøen med retning mot Bynavola, i dette området (kartet er klikkbart):

Det er mykje rein og vilt i området, og mange “interessante lukter” for ein unghund, så han kan i utgangspunktet ha gått veldig langt!

Vi fekk takka vere etterlysning på Facebook og hos Politiet fleire tips om at det var ein hund i los i området Leirådal-Vuku. Dette tipset har vi sjekka ut, og fann ut at det må ha vore ein større hund (potespora var for store til å vere beagle).

Vi har òg vore i Henning, Ogndal og inn til Mokk gård utan at vi fann spor eller høyrde noko.

Ringo har eit brunt halsband i lær med ein medaljong der det står at han er mikrochippa. Dersom du finn han, trur du ser han, eller høyrer noko som kan vere ein beagle i los i det aktuelle området vil vi gjerne høyre fra deg på tlf 9944 3999 (Monica Gausen) eller 4650 1435 (Tor Inge Leirset), eller ta kontakt med politiet på 02800. På førehand takk! Vi vil gjerne ha heim hunden vår så snart som mogleg!

Fra Desktop
Fra juni2011

11/11

Friday, November 11th, 2011

Ser du stjernene, liten, fra der hvor du er?
Ser du månen som speiles i vannet?
Ser du vi gråter? Vi har deg så kjær.
Vet du hvor dypt du er savnet?

Fryser du liten – eller har du det godt?
Sprer du tannløse smil over verden?
Er du redd, er du ensom, kanskje savner du oss?
Har du kjærlighet med deg på ferden?

Kjempet du, liten, før du reiste fra oss?
Fikk du med alt det du trengte?
Fikk du omsorg og lykke og kjærlighet nok?
Merker du hvordan vi lengter?

Kan du høre meg, liten? Når tankene frem?
Kan du gi meg det svaret jeg trenger?
Er du omsvøpt i glede og varme og fred?
I hvile på dunmyke senger?

Elskede unge, får vi treffes igjen?
Det er så stille her hjemme.
Takk for den tiden vi hadde deg her
og for alt som vi aldri skal glemme.

-Magdalene Langslet

Det finnast folk i verda som gjer det som for meg er Den tyngste dagen i året litt enklare å handtera. Takk for meldingar, samtalar, ein god kopp te, ein klem, ein uventa blomebukett, eit ryddig hus å kome heim til og for berre det at de er der viss eg treng det. Eg har så mange å vere glad i, og dagar som i dag er det lett å sjå.

 

De veit kven de er; TAKK!

 

 

Treng vi 8. mars?

Tuesday, March 8th, 2011

Eg er ikkje i tvil; det er klart vi treng 8. mars. Stor takk til Anne-Kari Bratten i Spekter som ga meg ei kraftig påminning om dette i “Her og nå” på radioen i går.

Bratten meiner at det er på tide at arbeidstakarorganisasjonane slipp opp sitt “klamme grep” om medlemmane slik at medlemmane får større fridom til å velje sjølv. Og det ho vil vi skal velje, er mellom anna så forlokkande som å arbeide fleire helger i året og/eller å arbeide 12-timars arbeidsdagar. I følge Bratten er fagforeiningane vanskelege som ynskjer å halda seg innanfor arbeidsmiljølova.

Eg vil berre nemne det; dei fleste i pleie og omsorg arbeider allereie på unnataks-bestemmingane i arbeidsmiljølova (AML), mellom anna ved at vi ikkje har 11 timar kviletid mellom vaktene. Eg kan arbeida til 22:30 og starta att klokka 07. Då har eg 8,5 timar kviletid, det er 2,5 timar mindre enn lova krev. I tillegg seier AML at alminneleg arbeidstid “må ikke overstige ni timer i løpet av 24 timer og 40 timer i løpet av sju dager”. Men dette gjeld ikkje for turnusarbeidarane i pleie- og omsorgssektoren. Når eg går på jobb fredag kveld klokka 15 og til laurdag klokka 15 har eg arbeidd 15,5 timar i laupet av det døgnet. Og då eg gjekk 100% stilling i to-delt turnus, hadde eg iallfall ei veke av seks på turnusen min der eg arbeidde 42 timar. Dette er lov, i følge AML og fagforeiningane. Det tyder ikkje det same som at det er bra for arbeidstakarane!

Bratten ga eit intervju til Dagens Næringsliv på laurdag der ho med god gamal hersketeknikk prøver å sparke føtene unna fagforeinigane og oss som arbeidarar med å mellom anna fortelja oss at “mange alenemødre ønsker å jobbe lange vakter når de har barnefri, slik at de kan jobbe lite når de har barna”. Nokon ynskjer kanskje dette. Og dei som ikkje ynskjer det, tør ikkje seie noko om det, dersom dei då veit at dei får mindre arbeid. For kven er vel meir redd for å miste inntekt enn einslege forsørgarar?

I tillegg kan Bratten fortelja at “det er mange sykepleiere som ønsker å jobbe 12-timersvakter når de først må jobbe i helgen.” Det kan vel skuldast at ein kjenner at ein har valet mellom pest og kolera? Å arbeide helg er belastande for einskildmennesket, det er ei sosial belastning, og vi som gjer dette kan finne på å gripa kvart eit halmstrå som gjev moglegheit for litt meir fri når andre har fri, litt meir normal arbeidsdag slik at vi òg kan ha eit familieliv og eit sosialt liv. For det er ikkje så mange andre som har fri ein tysdag eller ein torsdag, sjølv ikkje skuleborna.

Det er fullt mogleg, Bratten, at du “veit om” og “kjenner til” både “fleire” og “mange” som ynskjer dei endringane du skildrar, men til sjuande og sist er det vi ynskjer oss, eit arbeidsliv som gjer det mogleg å ha ei normal fritid og ei løn til å leve av. Årsaka til at mange av oss arbeider “frivillig” deltid er nettopp at vi prøver å få til dette på eiga hand, avdi vi ikkje finn andre moglegheiter for det. Vi arbeider knallhardt, både fysisk og psykisk, og mange av oss tek feilaktig ansvar for eiget liv og helse ved å arbeide redusert stilling (i staden for å kjempa for meir levelege arbeidsvilkår) på grunn av at det er for belastande å arbeide 100% i turnus. Dette er sanninga for meg og “mange” andre.

Eg trur ikkje Anne-Kari Bratten i Spekter er spesielt interessert i korleis eg skal ha eit best mogleg liv. Eg vil tru at ho som representant for arbeidsgjevarane er langt meir interessert i å få meg og mine medsøstre til å vere fleksible og rimelegast mogleg arbeidskraft, og dersom vi svelger åtet, er vi på god veg dit dei vil ha oss.

Mi kampsak på åttande mars må vere at turnusarbeidarar si arbeidstid ikkje blir redusert til eit punkt langt nede i unnataka i arbeidsmiljølova, eller i eit eiget skriv i tariffavtaler eller private, individuelle avtaler, men at vi har tanke for det kollektive og korleis vi alle skal få eit best mogleg arbeidsliv med løn til å leva av og fritid til å kvile og nyta livet i lag med dei vi er glade i.

(Intervjuet i DN finn du i ei pdf-fil på Spekter si side om den same saka)

Den fyrste frostnatta …

Sunday, September 26th, 2010

I dag sto eg opp til eit tynt rimlag på bakken. Den fyrste frostnatta har vitja oss.

Det gjer meg alltid litt melankolsk. Er det verkeleg over alt no? Er det snart vinter? Men eg er jo ikkje klar enno! Eg har ikkje rydda i hagen, eg har sommarsko på bilen (og meg sjølv og ungane), eg har ikkje gått over kleshaugen for å sjå kva som trengst til vinteren, eg veit ikkje en gong kvar vottane mine er ..!

Kjære frosten; kan du vente litt før du held fram? For mi skuld?

Tre år

Tuesday, January 5th, 2010

Det er faktisk tre år sidan mamma døydde. Eg skjønar det eigentleg ikkje, for det kjennast då ikkje så lenge ut?

Eg bytta nyleg mobiltelefon, den gamle hadde eg hatt i fleire år, og av ulike grunnar måtte eg legge inn nummera frå den gamle telefonen manuelt. Då gjekk det opp for meg at eg framleis hadde mobilnummeret til mamma lagra. Og det gjorde vondt å avgjera at eg ikkje skulle ha det med over til den nye telefonen, at eg faktisk ikkje hadde bruk for det nummeret meir …

Eg saknar deg, mamma. Tre år er kort tid og alt for lenge på ein gong.

Siste feriedag i år …

Thursday, October 8th, 2009

No sit eg her og kjenner på at ferien for i år definitivt er over, og det er eigentleg heilt greit. I morgon er det attende til “striskjorta og havrelefsa” att, men eg har ei herleg veke i Minneapolis å sjå attende på!

Å vere i USA var herleg! Eg hadde eigentleg aldri nokon gong tenkt på det som eit reisemål, det har alltid vore så langt unna og så dyrt, men då Tor Inge skulle dit, vart det enklare. Og det “verste” er at det kjennast ut som ein ting eg gjerne gjer fleire gongar!

Minneapolis var ein triveleg by, eg kjente meg eigentleg heime der ganske kjapt, sjølv om ting naturleg nok var annleis enn eg er van med. Eg kom jo dit på fredag i eitt-tida, og Tor Inge skulle ikkje koma til byen før laurdagen i to-tre-tida. Med andre ord hadde eg eit heilt døgn åleine. Det skremte meg litt på førehand, men då eg fyrst var der, var det heilt greit!

Eg sjekka inn på Hilton Garden Inn Minneapolis Downtown og kom til dette flotte rommet:

Her gjekk det verkeleg an å vere!

Noko av det fyrste eg gjorde, var å ta ein spasertur i “nærområdet”. Eg fann handlegata Nicollett Mall, og då var eg jo oppteken ei god stund. Noko av det fyrste eg handla, var forresten ein Acer aspire one til USD 299,-, og den måtte eg jo berre ha med meg attende til hotellet.

Å ete middag åleine offentleg er noko av det verste eg veit, men med amerikanske prisar kunne eg kosta på meg room-service, og det var herleg:

Kyllingfilét. kvitlauksbrød, salat, is-vatn og Corona! Og Criminal Minds på TV.

Eg tok tidleg kveld grunna tidsskilnaden, då klokka var 19 i Minneapolis var ho trass alt 02 her heime, så eg var temmeleg gåen etter å ha reist sidan tidleg om morgonen …

Laurdag vakna eg (stygg-)tidleg, men takka vere TV, pc og kaffitraktar på rommet, gjekk det ganske greit å få tida til å gå. Så vart det amerikansk frukost (egg i alle variantar, bacon, rista brød, donuts, frukt, juice, kaffi …) før meir byvandring på eiga hand, medan eg venta på Mannen:

I Downtown Minneapolis er det bygd “skyways” over bakkeplan slik at du kan gå varmt og tørrskodd i handle- og forretningsstrøket uavhengig av veret:

Då mannen kom, var lukka fullkomen! ;) Det var herleg å treffast att etter ei veke frå kvarandre, og det var heilt topp å ha ei veke i lag, berre vi to.

Laurdag kveld dressa vi opp oss og åt på ein fin restaurant, Ruth’s Chris Steakhouse. Der åt vi nydeleg middag, drakk utsøkt vin (2006 Francis Coppola Claret, Diamond Collection) og hadde kaffe og is/sorbet til dessert. Veldig vellukka og kjempehyggeleg! Servitørane svevde rundt oss, og nesten usynleg passa dei på at vi alltid hadde alt vi skulle ha.

Etter dette gildet, vandra vi ein tur i den varme kvelden, og ved ei vakker fontene ein flott park, fridde Tor Inge til meg. Det var faktisk heilt uventa, men veldig kjærkome. Han hadde til og med kjøpt ringen på førehand, så no er vi trulova!


Biletet over vart teke av ein tilfeldig forbipasserande, som gjerne tok bilete når han fekk høyra kvifor. :)


Resten av veka brukte vi berre på kos, vi gjorde akkurat det vi ville når vi ville, og det var ei uvant oppleving.

No er ferien over, og i morgon er det jobb att. I dag vakna eg med migrene, så det er på tide å ta kvelden, slik at eg er opplagt i morgon. Og snart er det helg att!

Barmhjertighet?

Wednesday, September 23rd, 2009

Eg har vore på etikkseminar på HiNT med Marie Aakre i dag. Ho prata om etikk og verdival i praksis, og i den samanhengen nevnte ho omgrepet “barmhjertighet”. Dei yrkesetiske retningslinene for sjukepleiarar stadfestar:

Grunnlaget for all sykepleie skal være respekten for det
enkelte menneskes liv og iboende verdighet.
Sykepleie skal baseres på barmhjertighet, omsorg og respekt
for grunnleggende menneskerettigheter.

Marie Aakre ville vi skulle tenkje igjennom kva ordet “barmhjertighet” tyder for oss. Dersom det ikkje seier oss noko, har det vel heller ingen ting i retningslinene å gjere, og då bør ein jo vurdera om det kanhenda bør bytast ut med noko anna?

På kveldsvakta svirra ordet i hovudet mitt, og det var vanskeleg å setja fingeren på kva ordet tyder for meg. Det er meir ei kjensle eg får inni meg når eg høyrer det, enn det er noko spesifikt som eg kan bruka andre ord for å definera. “Barmhjertighet” leier tankane til den barmhjertige samaritan frå Bibelen, han som stoppa når andre gjekk forbi. Det næraste eg kom ein definisjon på eiga hand, var at det å vere barmhjertig er å yta til den andre det han treng der og då utan å ha tanke om å få noko attende for det.

Då eg kom heim, googla eg ordet, men vart ikkje klokare. The free dictionary seier kort at “barmhjertighet er å være vennlig og god“. Bokmålsordboka definerer det som “miskunnhet, nåde, overbærenhet”, men desse orda er heller ikkje lettare å handtera enn det fyrste.

Til sist måtte eg fram med boka “Med andre ord”, og då fekk eg hjelp til å sortera tankane:

Barmhjertighet: miskunn (makt), medynk, medkjensle, godhug, godt hjartelag, hjartevarme, kjærleik, nåde, skånsemd, velgjerd, forbarming, toleranse …

No har eg ikkje ein gong teke med alle orda, men for meg er dette det eg treng for å formulera grunnlaget for sjukepleie slik eg forstår det:

Sjukepleie skal baserast på godt hjartelag/hjartevarme/velgjerd/medkjensle, omsorg og respekt for grunnleggande menneskerettar.

Og når eg skriv det slik, ser eg jo at det er nettopp slik eg ynskjer det skal vere.

Takk til Marie Aakre for ein flott ettermiddag som verkeleg sette tankane i sving!


Stakkars bloggen!

Monday, January 26th, 2009

I eit liv som vert meir og meir travelt, er det bloggen eg ikkje tek med tid til. Førre veke arbeidde eg 5 dagar og var på skule 2 dagar. Og så har eg vore på arbeid i dag. Men no har eg fri “heilt” til onsdag klokka 15. ;)

Eg fekk eit innfall her før jul, og fann ut at eg ville bli ein betre vegleiar. Som sjukepleiar har eg jo ofte studentar, og det å ikkje kjenna at ein greier å ta hand om dei på best mogleg måte er litt slitsamt. Difor oppdaga eg plutseleg at eg hadde meldt med på “Vegleiingspedagogikk I” på HiNT. Det er deltids- og samlingsbasert, og fyrste samling var førre veke. Det var både spennande og interessant, og litt godt både å sitje i klasserommet og i kantina att. -Men det aller beste var då eg skulle handla bøker, for dei var det arbeidsgjevar som skulle betala. :)

Vi får sjå om eg greier å finna meir å blogga om etter kvart, men nett no er hovudet tomt. Ha ei god veke, folkens!

Takk for det gamle!

Wednesday, December 31st, 2008

I dag er siste dag i 2008, og då er det på tide med ei kort oppsummering av bloggeåret som har gått!

I januar kasta eg ut juletreet rekordtidleg, eg og Tor Inge var på skitur og vi feira både bursdagar og at jula var over med pepparkakehusknusing.

I februar fekk eg blomar frå mannen og gryteklutar frå dottera i morsdagsgåve. Tor Inge sette forstandet stilt i meg då eg plutseleg og uventa fekk valentinsgåve, så då er det kanhenda ikkje så viktig at han ikkje har nytta dei 1460 dagane enno? Februar var forresten veldig mild, og ungane var ute med syklane

Bulleråsrennet gjekk av stabelen i mars, og Hulda var med for fyrste gong. Eg strikka både spidey-lue og -vottar,  og vi hadde mange flotte turar i herleg ver i påska.

I april vart vår kjære Synnøve brått sjuk, men heldigvis gjekk det bra! Eg designa mi fyrste lua, the bathat denne månaden, og Oddvars båt kom på sjøen att.

I mai fann eg plutseleg ut at eg ville sy, og det har eg ikkje slutta med etterpå … Og vi feira så klart nasjonaldagen!

Hytteturen i juni var herleg, og mot slutten av månaden reiste stor-ungane åleine med toget nordover.

I juli fekk vi nok eit prov på kor store ungane er då dei var på telttur åleine i marka. I tillegg fekk vi med oss Spelet om Heilag Olav, og det var ei flott oppleving!

August var ein herleg månad med blåbertur i Volhaugen og ferietur til Jøssund. Vesleguten min som er 6 år i dag(!!!) byrja på skulen, og berre eg ser bileta, kjenner eg klumpen manifestere seg i halsen min. Ja, og så var det jo denne månaden vi fiska hund midt på natta …

Ny bil vart det i september, og Even grubla litt om tenner og tannfeen.

Eg kjøpte ny pc i oktober, og synte fram meg sjølv som lita.

Vinteren kom i november, og vi byrja gle oss til jul!

I desember vart bloggefrekvensen heller laber, men eg fann ein flott blogg som var ny for meg og koste meg med juleførebuingar.

Dett var dett på årets siste dag! Kva har du lyst til å nemna frå året som gjekk?