Posts Tagged ‘sorg’

11/11

Friday, November 11th, 2011

Ser du stjernene, liten, fra der hvor du er?
Ser du månen som speiles i vannet?
Ser du vi gråter? Vi har deg så kjær.
Vet du hvor dypt du er savnet?

Fryser du liten – eller har du det godt?
Sprer du tannløse smil over verden?
Er du redd, er du ensom, kanskje savner du oss?
Har du kjærlighet med deg på ferden?

Kjempet du, liten, før du reiste fra oss?
Fikk du med alt det du trengte?
Fikk du omsorg og lykke og kjærlighet nok?
Merker du hvordan vi lengter?

Kan du høre meg, liten? Når tankene frem?
Kan du gi meg det svaret jeg trenger?
Er du omsvøpt i glede og varme og fred?
I hvile på dunmyke senger?

Elskede unge, får vi treffes igjen?
Det er så stille her hjemme.
Takk for den tiden vi hadde deg her
og for alt som vi aldri skal glemme.

-Magdalene Langslet

Det finnast folk i verda som gjer det som for meg er Den tyngste dagen i året litt enklare å handtera. Takk for meldingar, samtalar, ein god kopp te, ein klem, ein uventa blomebukett, eit ryddig hus å kome heim til og for berre det at de er der viss eg treng det. Eg har så mange å vere glad i, og dagar som i dag er det lett å sjå.

 

De veit kven de er; TAKK!

 

 

Hat er ikkje løysinga no …

Saturday, July 23rd, 2011

(English version below)

Eg registrerer at det dukkar opp hatgrupper (mot gjerningsmannen) på Facebook etter tragedia som råka oss alle i går, 22/7-11. Difor ynskjer eg å dela med dykk alle nokre visdomsord eg fekk høyra i dag av min son på 8 år:

 

“Men mamma! Vi må hugsa på at han som gjorde det der, har sikkert familie han òg! Kanskje sit mamma’n hans og gret og er redd for at ho har gjort noko gale for at sonen hennar kunne finne på noko slikt. Dei har det nok forferdeleg no”

 

Takk, kjære sonen min, for at du ser heile biletet, for at du ser menneskeverd hjå alle involverte i denne tragedia. Eg håpar dine tankar vil bli rådande for fleire.

 

Hate is not the solution!

I can see that hate groups against the perpetrator shows up on facebook. So I’d like to share with you the thoughts my 8-year old son shared with me today:

“But mum! We must remember that the man who did those things also has a family! Maybe his mum sits at home crying, wondering what she has done wrong, to have a son who does such terrible things. They must be having a terrible time now!”

 

Thank you my son, for your clear mind and sensible thoughts. I hope your attidude will spread to others!

 

 

Takk!

Thursday, November 13th, 2008

Eg hadde slett ikkje forventa så mange kommentarar på mitt førre innlegg, men det gjorde godt!

Eg er glad eg delte tankane mine, og glad for at de tør å gje tilbakemelding på det.

No vert dagane ljosare att, og det er like godt kvart år. Å våge å sjå inn i det svarte holet, og vita at det finnast ljos på utsida gjer noko med meg. Og menneska som tenkjer på meg denne tida, gjer at det heile er lettare å bera. Så; takk!

11/11

Tuesday, November 11th, 2008

Åtte år etter, er sorga litt meir til å bera. Eg treng ikkje halda alt på avstand. Eg kan gje meg sjølv lov til å ta fram kjenslene og sjå at det gjer vondt utan at det riv meg sund. Iallfall ikkje heilt sund.

I dag har eg vore på grava. Eg tente ljos og la att ein liten nett krans av bar og blomar som ei jente på blomsterbutikken batt for meg, akkurat slik eg ville ha han. Men det var ikkje slik denne dagen eigentleg skulle vera. Ein skal ikkje ha “bursdag” for ungane sine ved ein gravstein.

Mamma skreiv i ettertid eit dikt om korleis ho såg meg utanfrå den gongen for 8 år sidan. Diktet er i boka hennar, Byttingen, men eg tenkte å dela det med dykk her òg.

To mødre.

Du smiler mot meg
men armane dine ligg
som døde fuglar i fanget
verkande tomme.
Skulle vori born i dei
To små gutar
skulle dei famna
Sonene dine
som ikkje fekk leva.

Du smiler, vesle,
men sinnet ditt leitar
i lengt
etter dei små
leitar – langt bakom der
kor ingen kan nå -.
Men sjå ikkje på meg, barn
sjå ikkje på meg!
Augo dine brenn sår
i sjela mi -.
Sjå ikkje på meg -
augo dine
er hundre år – - .

Ikkje bruk diktet utan å spørra fyrst. Det er beskytta av Lov om opphavsrett

Eg er hudlaus no, midt i november. Men eg har vore her før. Eg veit det vert betre att snart.

11/11

Sunday, November 11th, 2007

Sjølv etter sju år er smerten til stades, og alt eg ynskjer er å bli ferdig med desse tunge dagane eg har. Eg stør meg framleis til diktet av Karl Asplund:

TRÄDET

Vad dumt det är att tro, att man kan glömma,

och dumt att tro, att tiden läker såren.

Den stora sorgen – den är intet sår.

Den är ett frö, som föll i hjärtats gömma

och gror och växer till ett träd med åren

och bär en bitter blomning varje vår.

Og desse dagane er min “vår” i så måte …

Allehelgensmesse

Sunday, November 4th, 2007

I dag har vi vore i Sakshaug kyrkje til allehelgensmesse. Då vert namnet til alle som er gravlagte i sognet siste år lese opp, og det var difor vi var der i dag, for å minnast mamma.

Det var mange menneske i kyrkja, og det vart ei ganske fin stund. Hulda vart med på søndagsskulen, og proklamerte at ho skulle attende iallfall, så det vert vel fleire gudstenester på oss. :)

Etter gudsteneste og kyrkjekaffi, var me på grava til mamma. Oddvar hadde pynta så vakkert der, og Hulda tente eit ljos for mormor.

Etterpå var me på Sandvollan der Oddvar serverte oss årets fyrste ribbe. Det smakte fantastisk, og svoren var sprø og fin! Alt i alt vart det ein god søndag som gjev kraft til ei ny arbeidsveke for både store og små.

Livet går faktisk vidare

Friday, January 26th, 2007

No har eg av naturlege årsaker ikkje oppdatert bloggen på ei stund, men dagane og livet går faktisk vidare. Mamma vart gravlagt frå Sakshaug kyrkje fredag 12. januar, og nettopp denne dagen braut sola igjennom det tunge skydekket over Trøndelag. Det vart ei gravferd eg veit var i mamma si and; i kyrkja var det høgtid og gråt, men på minnesamværet fann me fram alt det gode og kunne til og med både smila og le litt.

Eg har fått så mange helsingar, både blomar, e-postar, telefonsamtalar og sms, og til dei som eg ikkje har takka enno; eg er særs takksam for at de tenkjer på oss. Det har vore, og er framleis, tunge dagar. Sjølv om det er livets gang at ein skal miste foreldra sine, vert det eit enormt tomrom etter nokon som alltid har vore der, og mamma hadde den eigenskapen å alltid vere til stades for oss andre. Uansett kor sjuk ho var, så tenkte ho på andre, og det gjer at saknet blir så stort. Samstundes; det at saknet er stort, tyder at ho har hatt stor plass i hjartene våre, og det skal me vera glade for.

Eg er òg takksam for at høgskulen min har teke godt vare på meg, eg kjenner ikkje noko stress i høve til at eg ligg litt på etterskot med noko. Eller som læraren min sa i dag; “du skal ikkje seie at du er på etterskot, du har gjort det som er naudsynt i situasjonen, skulearbeidet rekk du alltids å gjere noko med seinare”. Og det skal eg nok, eg kjenner at det er tid til det no snart.

Mamma

Monday, January 8th, 2007


Mi kjære, gode, tapre mor døydde natt til laurdag etter fleire års kamp mot kreftsjukdommen. Dei siste åra har det vore mange turar inn og ut av sjukehuset for mamma’n min, og no, berre nokre dagar inn i det nye året, måtte sjølv ho gje tapt. Mamma var på sjukehuset då ho døydde, og ho somna stilt inn med sin trufaste ektemann Oddvar ved sida si.

Midt oppe i dette, vart Hulda 8 år og Even 4 år, og for deira skuld har me feira bursdag trass i sorga, så her kjenner me sanneleg at orda til salmediktaren Kingo gjer seg gjeldande når han seier at ”sorgen og gleden de vandrer til hope, lykke og ulykke kommer på rad”.

Kva det tyder for meg å ha mist mamma er enno alt for stort til at eg kansetja ord på tankane, men eg kjenner meg takksam for at mamma hadde det godt dei siste timane. Ho var særs godt smertelindra, og sjukepleiarane på sjukehuset på Levanger har vore fantastiske mot både mamma og oss som var rundt ho.

Til minne om mamma vil eg sitera eit av dei vakre dikta hennar. Ho har sjølv stått ved mangt eit dødsleie, og i diktet ”Avskjed” skildrar ho det så vakkert og sant.

Så vart og vakkert
kan døden komme,
så mildt og høytidsfullt
som en venn.
Du visste godt at
din tid var omme,
at slutten nærmet seg
så smått om senn.

Du ynket litt
med urolig mine
og vi ble redd
at du lå og led,
men da vi hender
la over dine
og leste “Fader Vår”
fikk du fred

Ved siste sukk
ble du rent forklaret
ditt ansikt strålte
i fredfull ro
vi følte savnet
og visste svaret;
nå gikk du over
din siste bro …

Og det var tårer
og sorg og vemod
slik har det vært
og slik vil det bli.
Da ble det kviskra
i stille høytid:
No veit ho “Go’mor” snart
Litt meir enn vi -.

Takk, mamma, for alt det du var. No har du gått over di siste bru. Eg saknar deg enormt.